Toen Apple in 2020 de originele AirPods Max op de markt bracht, was dit een vrij gedurfd statement. Het bedrijf liet overtuigend zien dat hoogwaardige audiokwaliteit moeiteloos samen kan gaan met een luxueus design en de naadloze, slimme functies die we van het merk gewend zijn. Voor veel Apple-fans werd deze hoofdtelefoon dan ook al snel een favoriet, een succes dat grotendeels te danken was aan de indrukwekkende ‘computational audio’. Dit zorgde voor een verrassend rijk en goed klinkend geluid. Tegelijkertijd was het apparaat door het gebruik van premium materialen flink zwaarder dan de concurrentie. Vernuftige constructiedetails wisten er echter voor te zorgen dat de koptelefoon, ondanks dat aanzienlijke gewicht, opvallend comfortabel bleef zitten tijdens lange luistersessies of intensieve vergaderingen. Wel merkten sommige gebruikers op dat het absolute draagcomfort nét niet kon tippen aan gevestigde lichtgewicht klassiekers zoals de Bose QC25.
Een gesloten ecosysteem met grenzen
Wat de eerste generatie bovenal kenmerkte, was het ongekende gebruiksgemak en de bouwkwaliteit die echt een klasse apart vormden. Het feilloos koppelen van de headset en de uiterst simpele bediening voelden voor velen als een verademing. De noisecancelling was destijds al dik in orde en werkte feilloos samen met een transparantiemodus waarvan men vooraf niet had verwacht dat deze zo handig in het dagelijks gebruik zou zijn. Daar stonden helaas wel wat nadelen tegenover. Om te beginnen is de prijs van de hoofdtelefoon ronduit pittig en de bijgeleverde Smart Case bood simpelweg te weinig echte bescherming. Android-gebruikers liepen bovendien al snel tegen beperkingen aan, aangezien veel functionaliteit voor hen ontoegankelijk bleef en het noodzakelijke tweaken van het geluidsprofiel uitsluitend via Apple-apparaten kon worden gedaan. Tel daar het ontbreken van een standaard 3,5mm-aansluiting en een ietwat imperfect batterijmanagement bij op, en het werd duidelijk dat er nog ruimte was voor verbetering.
De sprong naar de H2-chip
Zes jaar na de initiële lancering pakt Apple door met de AirPods Max 2. Wie hoopte op een compleet nieuw ontwerp, komt wellicht bedrogen uit. Het merk houdt stevig vast aan de vertrouwde filosofie en het kenmerkende uiterlijk, maar kiest er bewust voor om de echte vernieuwing aan de binnenkant te laten plaatsvinden. De drijvende kracht achter deze tweede generatie is de intelligente H2-chip, die de luisterervaring voor gebruikers van het ecosysteem naar een aanzienlijk hoger niveau tilt. Vooral de actieve ruisonderdrukking (ANC) heeft een forse upgrade gekregen. Gedreven door verfijnde algoritmes en geoptimaliseerde microfoons is deze onderdrukking volgens de fabrikant tot wel anderhalf keer effectiever geworden dan bij zijn directe voorganger.
Focus en natuurlijke helderheid
In de praktijk vertaalt deze technologische stap zich in opvallende rust. Lage, constant storende frequenties zoals het diepe gebrom van een vliegtuigcabine, zware treinen in de verte of het monotone zoemen van aircosystemen op kantoor worden veel doeltreffender weggefilterd. Luisteraars kunnen zich hierdoor veel makkelijker verliezen in hun favoriete muziek, een podcast of gefocust werk, helemaal vrij van de subtiele druk van restgeluid op de oren. Tegelijkertijd heeft de transparantiemodus een soortgelijke verfijning ondergaan. Omgevingsgeluiden en stemmen komen nu een stuk natuurlijker binnen, met meer helderheid en beduidend minder kunstmatige bewerking. Korte interacties in de echte wereld voelen daardoor veel vloeiender aan, of je nu even snel overlegt met een collega of aandachtig luistert naar een belangrijk omroepbericht op het station.
